Ken je grens als coach

Ken je grens als coach.. Wanneer coach je iemand wel of niet?

De vraag die ik vanochtend las op de coachingskalender triggert mij meteen. In de afgelopen jaren ben ik al een aantal keren in een situatie gekomen, dat ik besloot de coachrol niet te pakken of halverwege een traject door te verwijzen. Maar hoe bepaal je dat?

Een zwart-wit antwoord kan ik er niet op geven, maar wat voor mij sterk meespeelt zijn de volgende zaken:

– Is er een klik tussen ons?
– Wat zegt mijn gevoel/intuïtie?
– Wat is de coachvraag/leervraag?

Allereerst is er de klik. Als deze er niet is, gaat het niet werken. Dat raakt overigens ook al je gevoel en intuïtie. Maar dat gaat nog wel iets verder. Als ik het verhaal hoor van de potentiële coachee, gaat dat gevoel/intuïtie een nog sterkere rol spelen. Ik luister daar altijd naar, omdat de praktijk mij heeft laten zien dat ik daarop kan bouwen. 

Bij het derde punt kijk ik tweeledig. Is een coachee met deze vraag aan het juiste adres en past dat bij mijn expertise? Iemand met een trauma verwijs ik bijvoorbeeld door naar een psycholoog of een specialist op dit gebied, helemaal als er sprake is van medicijngebruik. Als laatste kijk ik naar mijn expertise versus de coach/leervraag. Ben ik de juiste man op de juiste plek? Zo ja prima! Zo nee… dan verwijs ik graag door naar andere coaches die beter passen qua werkwijze.

Dus: Ken je grens als coach. Ken jij ze ook?